این آدرس را هم ببینید!
http://www.iraan.blogspot.com

بحث خود را از دو منظر مردم و اقتصاد نهان در آن منطقه پیش برده بودی. آنچه که برای حکم رانان غربی در بازار خاورمیانه ارزشمند است، جنبه اقتصادی است و مجادلات دمکراسی خواهی برای آن منطقه چون ابزاری است که برای به پیش راندن همان مقاصد به کار گرفته اند. حال می خواهد این خواستگاه نهادینه شدن دمکراسی در منطقه از جانب اروپا باشد و یا آمریکا. سالها پیش یک نمونه تئاتر تلویزیونی در ایران نمایش داده شد که به نوعی به مجادلات دول اروپایی بر سر خاورمیانه در پایان جنگ اول جهانی پرداخته بود که از این گیر و دار اسراییل و بسیاری از کشورهای عربی فعلی از تکه پاره کردن دولت عثمانی به وجود آمدند. در آن نمایش هم هر کدام از کشورها از فرانسه و بریتانیا گرفته تا روسیه درگیر انقلاب، بیشتر بر سر منافع اقتصادی خود درگیر بودند تا استقلال برای آن کشورها. اینک نیز به شکلی دیگر تاریخ در حال تکرار است.
واقعیت جنگ های اخیر در افغانستان و عراق در پیش از یازده سپتامبر و یا دوره جدید حکومت محافظه کاران بر کاخ سفید نهفته است. پس به سادگی نمی توان واقعیت های اقتصادی (که برای دراز مدت طراحی شده اند) را نادیده گرفت.
اما اینکه ندای مردم، در این میانه و خصوصا در ایران چگونه است. باید به معیارهای دیگری نظر داشت. من نیز قبول ندارم که دخالت نیروهای خارجی منتج به ایجاد نظامی مردم سالار خواهد شد. کما اینکه دلیل حضور افغان ها در پای صندوق های رای، دستاورد جنگ غرب با طالبان نبوده است. (در این باره یکی از دست اندرکاران بنیاد آقاخان در بدخشان، اطلاعات جالبی را بیان می کرد.) و نیز آنچه که امروز در عراق در جریان است را باید پس از آرام تر شدن اوضاع تحلیل نمود که در این اواخر عراقی ها بحران های زیادی را پشت سر گذاشته اند.
اما اگر در ایران بهتر بنگریم، گزاره ها کمی فرق دارند (نه اینکه شرایط ایران فرق داشته باشد و یا مردم ایران متفاوت باشند.) نوع آن چیزی که در ایران در جریان است با حکومت صدام وپس از آن و یا طالبان تفاوت دارد.
در شرایط سیاسی فعلی ایران، خواسته های مردم با آنچه که در غرب از آن بیان می شود، تفاوت دارد، چنانکه دمکراسی خواهی هایشان نیز متفاوت است و نیز آنکه حاکمان فعلی نیز آشنایند به شگرد بازی شان و برای خود دکترینی را دارند.
این نوشته از یک کامنت معمولی بیشتر شد، شرمنده.

و ندای مردم در اين ميانه چيست؟ چطور می‌توانند به ندای مردم گوش بدهند؟ منظورم اين است که گيريم که شنيدند، چه کار بايد بکنند؟ با کدام قانون و ضابطه بايد کار بکنند؟ به عبارت ديگر ماجرای اصلی در خود ايران است که اتفاق می‌افتد. نمی‌توان به اروپا يا آمريکا گفت که برای ملت و دولت ما چه کار بايد بکنيد و چه کار نبايد بکنيد. نهايتاً می‌توانيم بگوييم که به عنوان ايرانی اين کار يا آن کار شما را قبول نداريم. اما مسأله‌ی اصلی ما هستيم با حاکمان‌مان. کسی از بيرون نمی‌توان کاری بکند، مگر با زور. زور هم که تکليف‌اش روشن است. ما هم که نبايد دنبال صدق يا کذب ادعای آمريکا يا اروپا باشيم. مشکل اصلی ما هنوز حل نشده است. هنوز گرفتار همان گره‌های کور قبلی هستيم.