امروز گپی داشتم با يکی از ملکوتيان و اشاره به وبلاگ تو داشت که شده‌ است سراسر مسايل سياسی که بيشتر حال و هوای ژورناليسم احساسی را دارد. چون او نظری در وبلاگ‌ات ننهاده است، من می‌نويسم. سزاوارتر آن است که اندکی دامن از گرداب احساسات و سياست‌زدگی که همه گرفتار آن هستيم بيرون بکشی و به زبان و بيان خود وبلاگ‌نويسی کنی به معنای اخص و حال که زمان و مجال بيشتری داری، درباره‌ی چيزهايی بنويسی که می‌دانم دانش‌اش را خوب داری. بحث‌های جدی و مهمی در حوزه‌ی ادبيات مطرح است که جای آن‌ها هنوز خالی است.

اولا:
از انکه به سراغ آمده بودی ممنون و از آنکه گفته بودی آنها ماشین نوشته اند نه دست نوشته، بگویم که من دست نوشته هایم را ماشین می کنم که پیشتر ها، همان اوایل مختصرا در باره آنها نوشته بودم در همان سراچه.
ثانیا:
از بحث تکنولوژی هسته ای که بگذریم(کماینکه ریشه هواخواهی های مردم را نه در تفنن و خوش خیالی مردمان آن سامان (که هنوز خود جزوی از آنان هستم.) که ریشه آنان را در مسایل اجتماعی می دانم. همانطور که خودت هم گفته بودی. و آن بر گرفته از همان غرور سرکوب شده آنان است. که همیشه با واژه ها به بازی گرفته شده اند و از ما آدمیان بسیار چیزها دریغ شده است و از همان رو است که هر کدام به نوعی دایی جان ناپلئون خویش شده ایم و این نه تنها خاص ایرانی ها باشد که در بسیاری از ملت های شرق میانه این حکایات دیده می شود و به گمانم به نوعی مردم چین و هند خود را محکم تر از دیگران نگاه داشته اند. که این نیز بماند.
اما آنجایی را که نوشته بودی بسیاری از ایرانیان ساکن در خارج، بعضی هواها از دماغ شان خارج شده تا بدانجا که از آن ور بام افتاده و ملیت خود را برای سالم ماندن در پستوی خانه هایشان گذاشته اند باید بگویم در دیزباد مثلی داشتیم که می گفت کرم درخت از خود درخت است. (شاید در سایر مناطق این مثل باشد که من نمی دانم.) بهر حال نه می خواهم بگویم که از سایرین سرتریم که ما هم دو پا داریم و دو گوش مانند سایر اقوام و نه این که پست تریم که بخواهیم آن را پنهان نماییم. ( همانطور که گفته بودی و بسیار کسان که در اینجا دیده ام بخواهیم حتی با تغییر نام خود بپوشانیم تمام آن چه را که داشته و نداشته ایم.)
بهر حالت، از منظر من ،تکنولوژی هسته ای در ایران و عقبه اش را هم پیش از آنکه به پیش داوری بنشینم باید ببینم که پشت این قضایا چه چیز در گذر است. آیا بریتانیا به راحتی حاضر خواهد شد از منافعی که همینک از حوزه نفت پارس با خود می برد دل کنده و ایران عزیزش را در معرض سازمان امنیت قرار دهد و یا فرانسه با آن قراردادهای رنگینی که از قبل توتال بسته است و ایضا آلمان که بسیاری از صنایع کلیدی ایران را گربه رقصان دارد. در این میان سر آمریکا بی کلاه مانده که او هم بعد از قضایای افغانستان و عراق به دهانش مزه کرده است که بماند دیگر نمی خواهد برای منطقه ژاندارم مشخص کند که حتی از عربستان هم روی خوش ندیده است در این ایام اخیر(که سناریو جدایی آنجا را پیشتر ها کشیده بوده است).
در همه اینها، بوی چیز دیگری به مشام می رسد که در ماههای اخیر سرمایه گذاران بسیاری به سمت ایران هجوم برده اند و از یاد نبریم که هیچ سرمایه گذاری حاضر در مخاطره افکندن اموال خود نیست.

ثالثا:
بحث اهورا و مهدی از همان جایی آب می خورد که از بسیاری چیزها ماایرانیان محروم بوده ایم که از آن جمله نعمت سواد است. (در جایی دولت آبادی می گفت که 80 درصد ما ایرانیان بیسواد هستیم نه از آن بابت که نتوانیم بخوانیم...) که البته این گونه بیسوادی را من در میان مردمان ملیت های دیگر هم دیده ام از جمله آمریکاییان و .... (یک گروه آمریکایی متعصب کاتولیک خشکه دماغ در یوتا هستند که سخت پشتیبان اسراییل هستند چرا که باور دارند مسیح دوباره در هنگامی ظهور خواهد کرد که قوم یهود بر همه جا حکم براند. و به همین لحاظ اصلا از دمکرات ها خوششان نمی آید، این گروه جمعیت کوچکی نیستند که در حوزه داخلی هر دو حزب سخت در پی به دست اوردن رای آنها هستند.) اینها همه به خاطر آن دسته از مذاهبی است که نافشان به آسمان ها گره خورده است و ...

زیاد گفتم، ببخش از تمام زیاده گویی ها که دوباره از اینکه بر من منتی گذاشته بودی و از بابت قدم رنجه ات فراوان شاکرم.
باقی بقای تو و بهشتت.

پ.ن.
راستی خواندی آنچه را که از یهن دیده بودم. بسیار زیباست و ...