میر حسین موسوی، فاتحه ریاست جمهوری

همگی انتخابات ریاست جمهوری سال هفتادو شش را خوب به یاد داریم که چطور میرحسین موسوی به عنوان تنها گزینه مورد حمایت نیروهای چپ به وسیله این نیروها مطرح شد و با این کار قلق و اضطراب در اردوگاه محافظه کاران انداختند. البته موسوی به همه نشان داد که مرد سیاست نیست و شاید بر اثر تجربه هشت ساله نخست وزیریش در دوران ریاست جمهوری خامنه ای دریافته بود که به میدان نیامدن بهتر از گریختن از آن است. اما خاتمی دندان های شیر را ندیده بود و یا اگر دیده بود آن را لبخند پنداشته بود. البته او آمد ولی بعد از چهار سال با چشمان گریان و دلهره به این امید شناسنامه در دست گرفت و به حوزه ثبت نام ریاست جمهوری رفت تا شاید کار ناتمام را تمام نماید؛ تمام نشد که هیچ، کار به سر جای اول بازگشت.
موسوی اما هیچگاه مثل خاتمی نیست. او نه دل در قرائتهای مختلف از اسلام دارد و نه درود بر مخالف من می گوید. درست است که خاتمی در عمل کاری نکرد، اما گفتمان سیاسی را در ایران تغییر داد و به پیش برد. موسوی به نظر نمی رسد به چنین گفتمانی اعتقادی داشته باشد و یا حتی با آن آشنا باشد. حد اکثر کاری که موسوی میکند این است که فضا را به جولان گاهی برای عرض اندام چهره های اصول گرای تاریخ مصرف گذشته تبدیل می کند و با این کار مرزهایی را که بعد از دوم خرداد میان نیروهای اصلاح طلب داخل نظام و محافظه کاران به وجود آمده بود در هم می ریزد.
اما به نظر می رسد نیروهای معتقد به دموکراسی اصلاحات همچون جبهه مشارکت موسوی را به عنوان اولین گام استراتژیک برای انتخابات ریاست جمهوری انتخاب کرده اند. هنگامی که محمد رضا خاتمی از گامهای بعدی حزب متبوع خویش سخن میگوید که چطور می تواند اردوگاه محافظه کاران را آشفته تر نماید به نظر می رسد او و همفکران اش قصد دارند با طرح موسوی محافظه کاران را به واکنش وا دارند تا برگهای خویش را رو کنند. آنگاه که از این جنگ فرسایشی فارغ شدند مطمئناً آنها مهره اصلی خویش را رو خواهند کرد. چرا که گمان نمی کنم موسوی گزینه مناسبی برای مشارکتی ها باشد. از این جهت میر حسین موسوی از دو جهت فاتحه ریاست جمهوری است. یکی اینکه او گشایش کار است و دیگر اینکه با رئیس جمهور شدن او فاتحه ریاست جمهوری را باید خواند. امیدوارم تنها مورد اول به وقوع بپیوندد.