گفت آری خوب ورد آورده ای!

خدا را شکر؛ دولت اصلاحات هنوز کاملا بی رمق نشده و هر از گاهی چون گوسفند بی سری که در پیش قصاب تکانهای بی هدف و ناامیدانه می خورد به جنبش درمی آید و به خود تکانی می دهد و تظاهر به زندگی می کند.  "دولت لایحه حریم خصوصی را تصویب کرد".  مرحبا، هزارآفرین، دست مریزاد! خیر است انشاءالله.  در نیک اندیشی دولت و آقای خاتمی نمی باید شک کرد، اما صادقانه باید به این آقایان گوشزد کرد و این شعر ماندگار مولانا را در گوش آنها زمزمه نمود که:

و رفتیم و خزان رفتیم تا جایی که تخته سنگ آنجا بود.
یکی از ما زنجیرش رهاتر بود ، بالا رفت ، آنگه خواند:
«کسی راز مرا داند
که از اینرویم به آنرویم بگرداند.»
و ما با لذتی بیگانه این راز غبار آلود را
مثل دعایی زیر لب تکرار می کردیم
و شب شط جلیلی بود پر مهتاب
هلا،یک... دو ... سه ... دیگر بار
هلا ، یک ، دو ، سه ، دیگر بار
عرقریزان ، عزا ، دشنام گاهی گریه هم کردیم
هلا ، یک ، دو ، سه ، زینسان بارها بسیار.
چه سنگین بود اما سخت شیرین بود پیروزی.
و ما با آشنا لذتی ، هم خسته هم خوشحال،
ز شوق و شور مالامال.
یکی از ما که زنجیرش سبکتر بود،
به جهد ما درودی گفت و بالا رفت.
خط پشیده را از خاک و گل بسترد و با خود خواند
و ما بیتاب
لبش را با زبان تر کرد ، ما نیز آنچنان کردیم
و ساکت ماند.
نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند.
دوباره خواند، خیره ماند، پنداری زبانش مرد.
نگاهش را ربوده بود نا پیدای دوری ، ما خروشیدیم:
« بخوان!».او همچنان خاموش.
« برای ما بخوان!» خیره بما ساکت نگا می کرد.
پس از لختی
در اثنایی که زنجیرش صدا می کرد،
فرود امد.گرفتیمش که پنداری که می افتاد.
نشاندیمش.
بدست ما و دست خویش لعنت کرد.
«چه خواندی، هان؟»
مکید آب دهانش را و گفت آرام:
«نوشته بود
همان ،
کسی راز مرا داند ،
که از اینسو به آنرویم بگرداند.»
نشستیم
و
به مهتاب و شب و روشن نگه کردیم.
و شب شط جلیلی بود.