حق یا تکلیف

واقعه جمعه ایران بدون شک همه پیش بینی های صاحب نظران را تا حدود زیادی نقش بر آب کرد. البته همه در این مّتفق القول بودند که درصد مشارکت این انتخابات به نسبت انتخابات پیشین پائین تر خواهد بود، اما شرکت پنجاه درصدی دور از انتظار می نمود. آقای مسعود بهنود که از روزنامه نگاران با سابقه و چیره دست هستند در نوشتاری که در رابطه با انتخابات روز جمعه داشتند تحلیلی مشبع آورده اند. صاحب این قلم در دو نکته با آقای بهنود اختلاف عقیده دارد. اول در این که ایشان استدلال نموده اند که این انتخابات ثابت کرد که بسیاری از مردم ایران هنوز به واسطه تکلیف درپای صندوق رأی حاضر می شوند (نقل به مضمون). اما کسانی که در ایران زیسته اند و با مسائل روزمره زندگی آشنا هستند می دانند که تنها عده ای معدود بر اساس یک بینش سیاسی در این جامعه به کسی رأی می دهند. اکثریت مردم به دلایل دیگری وارد فعالیت انتخاباتی می شوند. متأسفانه مردم در جمهوری اسلامی به حاکمیت هیچ اعتمادی ندارند و به همین دلیل هر گاه احساس کنند که شرکت و یا عدم شرکت در امری سیاسی و یا اجتماعی ممکن است در آینده موجب مشکلاتی برایشان شود هیچگاه ریسک نمی کنند. کارمند، کارگر، دانش آموز، دانشجو و معلم همه به طریقی ریش در گرو حاکمیت دارند. این جانب به شخصه هیچ گاه نه طرفدار حکومت بوده ام و نه اعتقادی به تکلیف شرعی داشته ام، اما تقریباً در اکثر انتخابات گذشته شرکت داشته ام. دقیقاً به همین دلیل که گفته شد.
نکته دوم که در رابطه با مطلب آقای بهنود- آنجا که گفته اند رأی به محافظه کاران به دلیل نا امیدی از اصلاح طلبان بوده- به نظر می رسد این است که بسیار بعید می نماید که مردم به خاطر نارضایتی از اصلاح طلبانی که آنها را به عنوان نقطه کورسوی امیدی بر کشیدند دوباره به عقب بازگردند و به آغوش آنکه از او گریخته بودند درآویزند. اگر این انتخابات به پیروزی محافظه کاران انجامید باید آن را بیشتر مرهون سیاست زیرکانه راستگرایان دانست که با لباس مبّدل چون دزد در میان قافله نهان شدند، و از طرفی راه را بر رقبا به شمشیر نظارت بستند و از طرفی دیگر به شعبده ی شش سر لاريجاني روز تا شب کوب کوب بر سر بیچارگان زدند که به سر صندوق ها ی رأی بیایند.